De ideale kunsttentoonstelling bestaat alleen op papier", zo opent Johan Pas zijn inleiding in Het Belgisch kunstboek. Hij doelt hier op het 'imaginaire museum' dat André Malraux zo'n 60 jaar geleden opvoerde, een museum dat i.t.t. zijn reële tegenhanger een volledig beeld van de kunstgeschiedenis kan geven en oneindig veel mogelijkheden biedt. Het Belgisch kunstboek profileert zich als zo'n imaginair museum, als een museum van papier. Pas wijst in dezelfde ? overigens te korte en zo te zien in de gauwte bij elkaar geschreven ? inleiding ook op de beperkingen van zo'n papieren museum, maar de problematiek wordt jammer genoeg niet uitgediept.
De opzet van het boek is eenvoudig: zes kunstkenners maakten een selectie van 500 kunstwerken uit een 50-tal belangrijke Belgische collecties, die op naam van de kunstenaar alfabetisch geordend werden ? oude en hedendaagse kunst staan hier dus gewoon door elkaar. Aan elk gekozen werk wordt één bladzijde besteed: een grote reproductie, begeleid door een klein stukje tekst. Het boek is meer dan een staalkaart van de Belgische kunst, zowat alle belangrijke oude en gevestigde hedendaagse kunstenaars komen aan bod. Hier en daar is wel een merkwaardig hiaat vast te stellen: waarom is er bv. geen werk van René Heyvaert opgenomen, het is immers bekend dat de Cera Collectie (een van de collecties waaruit geplukt werd) heel wat werk van deze boeiende kunstenaar in haar bezit heeft.
In zijn inleiding belooft Pas de lezer bij elk kunstwerk kritische bedenkingen omtrent de relevantie of positie in de kunstgeschiedenis, maar die belofte wordt niet waargemaakt. Veel meer dan een korte iconografische beschrijving of het herkauwen van enkele weetjes krijg je meestal niet. Wie heeft er bv. iets aan de mededeling dat Jan Fabre "ongetwijfeld een van de bekendste Belgische hedendaagse kunstenaars is". De professionele kunstbeschouwer alleszins niet. Dit boek lijkt dan ook eerder gemaakt voor de 'kunststruiner', voor wie graag al zappend door een boek heen gaat. De suggestie van een 'imaginaire tentoonstelling', waarin bepaalde werken doelbewust bij elkaar zouden worden geplaatst, blijkt op de keper beschouwd uit de lucht gegrepen. Het Belgische kunstboek is een verzameling van plaatjes en tekstjes geworden, niet meer en niet minder. Het zal straks wellicht onder menige kerstboom in Vlaanderen te vinden zijn. [Iris Paschalidis]

De opzet van dit 'imaginaire museum' is eenvoudig: zes kunstkenners maakten een selectie van 500 kunstwerken uit een 50-tal belangrijke Belgische collecties, die op naam van de kunstenaar alfabetisch geordend werden - oude en hedendaagse kunst staan hier dus gewoon door elkaar. Aan elk gekozen werk wordt een bladzijde besteed: een grote reproductie, begeleid door een iconografische duiding, enkele technische gegevens en (meestal) een biografie. Zowat alle belangrijke Belgische kunstenaars komen aan bod, al ontbreken een paar namen (bv. René Heyvaert). In zijn korte inleiding belooft Johan Pas kritische bedenkingen omtrent de relevantie of positie van elk werk in de kunstgeschiedenis, maar die belofte wordt niet waargemaakt. Het boek eindigt met een lijst van de musea waar deze werken hangen; op het achterplat worden alle namen van de geselecteerde kunstenaar opgesomd (een register in het boek ontbreekt). Gedrukt op dik papier en met stevige omslag, zal dit grote formaat boek een ideaal kerstcadeau blijken te zijn voor de modale kunstliefhebber. Zeer klein lettertype.